Search here...
TOP
Бременост и пораѓај Мајчинство

Никој не зборува за втората бременост

За првата бременост се зборува многу.

За првиот позитивен тест. Првиот преглед. Првото слушање на срцето. Првото движење што не си сигурна дали навистина било движење. За апликациите што ти кажуваат колку е големо бебето оваа недела. За фотографирањето на стомакот. За списокот со работи што треба да ги купиш. За стравовите околу породувањето.

Сè е ново.

И некако целата бременост станува еден свет во кој живееш девет месеци.

Но никој не зборува многу за втората бременост.

А таа е толку поинаква.

Не помалку важна.
Не помалку сакана.
Не помалку посебна.

Само… поинаква.

Првиот пат бев само бремена. Вториот пат сум и мајка.

Во првата бременост имав време да бидам бремена.

Звучи чудно кога ќе го напишам вака, но сега сфаќам што значи тоа.

Мојата прва бременост се случи во едно навистина необично време, за време на короната. Тогаш бевме пуштени да работиме од дома, па колку и да беше целиот тој период неизвесен и чуден, за мене имаше и една неочекувана страна: имав можност да забавам. Особено во првите три месеци, кога уморот беше огромен, кога ми се спиеше многу повеќе од вообичаено и кога телото буквално ми бараше одмор, можев полесно да го послушам. Немаше секојдневно подготвување и брзање за на работа, возење и она вообичаено темпо од пред пандемијата. Денес сфаќам колку голем луксуз било тоа во бременоста.
Имав време да размислувам како се чувствувам. Да читам што се случува со бебето во секоја недела. Да забележувам промени на телото. Да се прашувам дали нешто е нормално. Да планирам. Да купувам. Да замислувам како ќе изгледа животот кога ќе станам мајка.

Сега?

Сега денот почнува без да ме праша дали сум спиела добро. 🙂

Има градинка, обврски, работа, ручек, перење, средување, рокови, илјада мали работи и, најважно од сè, едно мало човече кое веќе ме вика мама.

Зои нема причина да го стави својот свет на пауза затоа што мама е бремена.

Таа сè уште сака да зборуваме. Да правиме нешто заедно. Да и помогнам. Да ја слушам. Да ја гушнам. Да бидам присутна.

И така, додека едно дете расте во мене, јас продолжувам да бидам мајка на детето кое веќе е тука.

Можеби токму тоа е најголемата разлика.

Првиот пат чекав да станам мајка. Вториот пат веќе сум мајка додека чекам уште едно свое дете.

Понекогаш навистина заборавам која недела сум

Во првата бременост точно знаев.

Недела. Ден. Што се развива. Колкаво е бебето. Што треба да очекувам следно.

Сега понекогаш треба буквално да пресметам.

„Чекај… која недела сум?“

И има денови кога ќе поминат часови без свесно да размислам за бременоста.

На почетокот тоа ми создаваше чудно чувство на вина.

Како да треба повеќе да се занимавам со неа. Повеќе да ја документирам. Повеќе да размислувам за бебето.

Но потоа сфатив нешто.

Тоа што не размислувам за бременоста секоја минута не значи дека ова бебе е помалку сакано.

Само мојот живот овојпат е поинаков.

Во првата бременост мајчинството го очекував.

Во оваа веќе го живеам.

Има помалку фотографии

Ова веројатно ми е најироничниот дел, особено затоа што фотографијата е толку голем дел од мене.

Мислев дека втората бременост ќе ја документирам уште повеќе.

А реалноста?

Имам помалку фотографии од стомакот. Помалку неделни моменти. Помалку од оние намерно создадени спомени за кои првиот пат мислев дека секогаш ќе имам време.

Не затоа што не сакам да ги имам.

Туку бидејќи времето едноставно оди побрзо.

И можеби токму затоа почнав да размислувам колку е лесно, особено во втората бременост, да бидеш толку зафатена со подготовките за следната фаза што ќе заборавиш да ја почувствуваш оваа.

Телото ми се менува.
Бебето расте.
Се движи.
Има свои периоди кога е мирно и кога решава дека токму сега е идеално време за журка во стомакот.

А сето ова е привремено.

Уште малку и ќе заврши.

Но овојпат знам нешто што првиот пат не го знаев

Знам колку брзо поминува.

И ова можеби е најголемата разлика меѓу мојата прва и втора бременост.

Кога го чекав првото дете, сите ми велеа:

„Уживај, брзо растат.“

Мислам дека секој родител ја слушнал таа реченица.

Но додека не го проживееш тоа, не можеш навистина да разбереш што значи.

Сега разбирам.

Знам колку кратко ќе биде новороденче.

Знам дека алиштата што изгледаат премали ќе станат мали уште побрзо отколку што можам да замислам.

Знам дека фазите за кои мислиш дека никогаш нема да завршат, еден ден ќе ги паметиш како нешто што траело само миг.

Знам дека еден ден нема да се сеќавам кога точно престанала некоја навика, кога последен пат сум ја кренала Зои во раце без да ми биде претешка или кога некој збор што го изговарала погрешно одеднаш почнала да го кажува правилно.

Нема предупредување дека нешто го правите последен пат.

Само еден ден сфаќаш дека веќе не го правите.

И можеби затоа оваа бременост ја чувствувам поинаку.

Не со онаа возбуда од непознатото што ја имав првиот пат, туку со многу поголема свесност за времето.

 

А додека чекам едно дете, малку се збогувам со една верзија од нас

Ова е делот за кој најмалку очекував дека ќе размислувам.

Со години сме биле ние.

Зои, јас, нашиот ритам, нашите мали навики и начинот на кој функционира нашето секојдневие.

И колку што сум возбудена што нашето семејство ќе стане поголемо, толку понекогаш ме погодува сознанието дека ова е последниот период во кој таа е моето единствено дете.

Наскоро ќе стане поголема сестра.

Ќе има уште едно мало човече кое ќе ме бара мене.

Ќе има денови кога нема да можам веднаш да станам затоа што го хранам бебето. Моменти во кои ќе треба да и кажам „само малку“. Вечери кога вниманието ќе треба да се подели.

И да, знам дека љубовта не се дели на половина.

Се множи.

Но времето се дели.

Вниманието се дели.

И токму тоа понекогаш ме плаши повеќе отколку што очекував.

Не дали ќе го сакам второто дете доволно.

Туку како ќе научам да бидам мама на две деца кои понекогаш ќе имаат потреба од мене во ист момент.

И тука доаѓа вината

Мислам дека вината во втората бременост оди во две насоки.

Понекогаш чувствувам вина кон бебето затоа што оваа бременост не ја живеам толку фокусирано како првата.

А следниот момент чувствувам вина кон Зои затоа што моето тело, мојата енергија и мислите веќе полека се насочуваат и кон некој друг.

И веројатно нема совршен начин да се помине низ ова.

Не постои количина внимание што ќе направи да почувствувам дека сè сум направила идеално.

Па се обидувам да си дозволам нешто што првиот пат тешко ми одеше:

да не мора сè да биде совршено.

Да не мора секоја недела да биде документирана.

Да не мора сè да биде купено навреме.

Да не мора секој момент да го доживеам „правилно“.

Само да бидам тука.

Вториот пат има помалку паника

Барем за некои работи. 🙂

Првиот пат имав чувство дека ми треба сè.

Списокот за бебе изгледаше бесконечно.

Која количка?
Кое креветче?
Колку бодиња?
Кои пелени?
Што ми треба во болница?
Како ќе знам дека почнува породувањето?
Како ќе знам што сака бебето?

Сега знам дека половина од работите за кои сум мислела дека се неопходни можеби воопшто нема да ми требаат.

Но уште поважно, знам дека не морам однапред да ги имам сите одговори.

Затоа што првото дете не ме научи само како да се грижам за бебе.

Ме научи дека ќе научам.

Кога ќе дојде проблем, ќе барам решение.

Кога нема да знам, ќе прашам.

Кога ќе погрешам, ќе пробам повторно.

И таа доверба во себе е можеби најубавото нешто што го носам во втората бременост.

Но има и еден поинаков страв

Првиот пат се плашев од непознатото.

Сега понекогаш се плашам токму затоа што знам.

Знам дека породувањето е реално.

Знам дека закрепнувањето бара време.

Знам како изгледаат непроспиените ноќи.

Знам дека почетоците можат истовремено да бидат најубави и неверојатно тешки.

Знам дека ќе има денови кога ќе бидам уморна, можеби преоптоварена и далеку од верзијата на себе што сум ја замислувала.

Но ја знам и другата страна.

Знам како мириса новороденче.

Знам како изгледа моментот кога бебето ќе заспие врз тебе и одеднаш ништо друго не е важно.

Знам колку брзо ќе посакам барем уште еднаш да можам да го вратам тоа мало тело на моите гради.

И токму тоа знаење ја прави оваа бременост истовремено и потешка и поубава.

Можеби втората бременост е едноставно потивка

Не знам дали сите жени ја доживуваат вака.

Ова е само мојата.

Но мојата втора бременост е потивка.

Има помалку броење.
Помалку анализирање.
Помалку „што ако“.
Помалку фотографии отколку што планирав.

Но има нешто друго.

Има повеќе перспектива.

Повеќе доверба во сопственото тело.

Повеќе разбирање дека ништо не оди целосно според план.

Повеќе свесност дека тешките фази поминуваат.

И многу повеќе разбирање за тоа колку брзо времето си оди.

Можеби првата бременост ме подготвуваше да станам мајка.

А втората ме учи нешто сосема друго:

како да направам место за уште една љубов, без да се обидувам да ја намалам онаа што веќе постои.

Наскоро ќе бидеме четворица

Чудно ми е дури и да го напишам тоа.

Наскоро во нашиот дом ќе има уште едно мало човече.

Ќе се промени ритамот. Ќе се променат утрата. Вечерите. Спиењето. Плановите. Начинот на кој излегуваме од дома.

Ќе се променам и јас.

Повторно.

Но овојпат не чекам само да запознаам едно бебе.

Чекам да ја запознаам и Зои како поголема сестра.

Чекам да видам каква ќе биде нивната врска.

И, на некој начин, чекам да ја запознаам и новата верзија од себе.

Мајка на две.

Затоа, во овие последни недели, се обидувам малку помалку да брзам кон она што следува.

Да не мислам само на торбата за болница, подготовките, породувањето и сите работи што треба да бидат завршени.

Туку понекогаш само да застанам.

Да ја почувствувам раката на Зои во мојата.

Да ја ставам другата на стомакот.

И да бидам свесна дека ова е единствениот период од нашиот живот во кој сме токму вакви.

Јас, нејзина мама.

Таа, сè уште моето единствено дете.

И едно мало бебе кое веќе е дел од нашето семејство, но сè уште безбедно го носам со себе каде и да одам.

Нема да трае долго.

И можеби токму тоа е она за што никој не зборува кога зборува за втората бременост.

Првата ја поминуваш чекајќи животот да ти се промени.

Втората ја поминуваш знаејќи точно колку многу ќе се промени, а истовремено обидувајќи се уште малку да го задржиш животот што го имаш сега.

И овојпат знам:

ќе ми недостига и ова.

Home with Zoe

«

Претплати се
Известување за
guest
0 Comments
Најстари
Најнови